Terleyen bir at dedi ki:

29 Aralık 2012 Cumartesi

Yazmak bir özgürlük girişimidir.

Ve bir şiir molasında kendi duygularından soyutlanabildiğinde insan, yazmak için illa bir sebep gerekmediğini anlıyor. Başka hayatların başka haykırışlarında dolaşıyor. Başkalarının sevdasında nefes alıyor. Başka başka hissiyatlardan demleniyor biraz. Çünkü yazmak bir alışkanlık haline gelince yetmiyor 15 yılın hatırda kalan anıları. Başka 15 yılların başından geçen felaketlere, mutluluklarına, arsızlığına dil uzatıyor... Molalar uzuyor uzaklaştıkça yaşamdan. İstemlice farklı kimliklere bürünüyoruz. Farklı reçeteler yazıyoruz kendimize o kısacık nefes alış aralarında. Bir süre sonra o kalemi tutan, o yüksek naraları atanın kendisi olduğunu farkediyor insan. Ki o zaman bocalıyor ve utanıyor kendi hayallerinden uzaklaşmışlığından.
Ama bunda utanılacak hiç bir şey yok. Çünkü hiçbir romancı her romanına kendinden bir karakter kurgulamaz.
Çünkü "Yazmak Ben'den O ya dönüşmektir." 
Çünkü insan ille de kendi imzasıyla yazmak zorunda değildir.
Çünkü yazarken kim olduğumuz önemli değildir
Çünkü yazmak bir özgürlük girişimidir.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder