Bütün atlar yalnız bitirecek koşuyu
Biz koşudan sonra da eve yalnız döneceğiz
Suyu ayrı ocakta ısıtıp
Ekmeği ayrı sofrada kıracağız
Gözler önünde demlenip
Katıksız şiir diyeceğiz ölüm marşımıza
Görenler aklımıza hayret edecekler
Ve buna en çok kalbimiz kırılacak
Bütün atlar yalnız bitirecekler koşuyu
Biz yine terle örteceğiz gözyaşlarımızı
Sırtımıza havlu koyan anamızı anıp
Sonra devlete ilenen annemizi
Üç oda bir salonlara bırakacağız
Öfkeden toprağa bürünmüş gözlerimizle
Hayatın lojman griliğini görmeyelim diye
Bütün atlar yalnız bitirecekler koşuyu
Biz aldığımız kupaları küllük bileceğiz
Hiçbir zaferden yenilgiyi ayırmamak adına
Aşk, evlat ve küresel ısınma hariç
Bire dahil onlar
Biri yarım kalan biz ahiri ezelden bileceğiz
Ayak izlerimiz azaldıkça mutlu olacaklar.
Bütün atlar yalnız bitirecekler koşuyu
Bahsi oynanmamış bizler yarışmayacağız
"Yoruldum hayat" naraları atarken birine
Gelip daha çok yormasını dilemek bir gün
Ve nefsimizi tek sürüp toprağın çılgarına
Yaşamak diyeceğiz işte
Kanla, terle, gözyaşıyla
Yalnızlığımızdan en çok tanrı utanacak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder