Anamın düşü bile yabanıl artık bana
Gözlerim trene durmuş, diyorum sen de kimsin
Asgari bir ömür, suyum suyuna bulanmış
Lakin dipten bir akıntı,
yeniyor göğsüme yönelen sonbaharı
Sabrın sonu taşkın olana dek
Beni ölmeye durduğun anlarda oku
Yaşamın göz bebeklerinde bir ağrı oluşunu
Ayartılmış bir mavilikten resmediyorum
Bitimsiz dalgalar bileyliyorum
Bir yılgının durmadan kalbimize arzı
Bunu yalnız
ve yalnız sana söylüyorum
Yaz;
Olduğuna şahit bulamayınca insan
Sürüklenip vuruyor aşksız kayalıklara
Ama öyle acınası bakma
Sus. Ağlamıyor,
anlıyorum..
Gözlerinle gördüğüne bir bahane dünya
Kendimi bu mavilikte
Bulmayı çok seviyorum
Sözümdür
Baktığınla gördüğün
O adam ben değilim
Aynaları tebeşirliyor, gülüyorum. evet.
Rüya desin bilir kişi, ister şizofreni
Gerçek bu
ruhların iz düşümünden ibaret
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder