Beni Yanlış Anlıyorsun

Beni yanlış anlıyorsun
Ne saklı kederlerim ne kancık hatıralarım var
İçten bir gülüşüm, ağrılı başım, söyleyeceklerim...
Yok hiçbiri; sırıtıp duruyorum kendi kalbimce
Yeter dediydim o bana,  bak yetmedi
Sen gibisiyle karşılaşmaya yetiremedim kendimi

Beni yanlış anlıyorsun
Sana ıhlamurlardan taç yapmak istemiyorum
Zihninin yorulduğu anda yanında olmayı
Omzumu bulut etmeyi başcağızına
Yapamam ki
Yağmur olur yağarım sokağına belki
Ya bir güz olurum
İstemesen de konuk edersin kapına beni

Beni çok yanlış anlıyorsun
Bu şiir başlı başına güzellemesin diye seni
Dokunup durmuyorum eksik pansumanlarıma
Utançla hüzün arası bir yerden geliyorum sana
Dur orda
Kalbimin çapaklarını aldırıyorum daha

Beni yanlış anlıyorsun
Daha içten bir fotoğraf çektirmedim sana
Ha bende bile yoktur belki o
Ama dur en benzeyen suretimle duracağım kapına
Onu arıyorum
Bir yazın kininde yahut
Bir selin dibinde
Sessizliğimden gönül koymayasın bana
Yahu Musa değilim ki ben
Ayırayım şu nehri ikiden ortaya

Sahi seni neden anlamıyorum
Sabahın erkenini sever misin
Bir fincan kahvenin açtığı muhabbeti
Yıldızlar kayarken raks eder misin
Ya da saplantı mı dersin o büyük buluşmaya
Uçan halılar mı girer rüyana
Çakıl taşları mı
Bu soruyu kendime soruyorum aslında
Falımda çıksan seni yorar mıyım hayra

Bilmek istiyorum
Anlamak istiyorum
Kendini kovalayan bir yol mudur zaman
Nasıl ola ki her cümlede fiyaka çalıyorum ondan 
Değil mi ki 5 dakikada bir anıyorum seni
Beni yanlış anlıyorsun
Bilmiyorum ki ne istediğimi
Yanlış anlamanı, anlamamanı
Cildimi sıyırıp ücralarıma bakmanı belki
Uzun uzun bir şiire ağlamamızı
Anlaşamamamızı
Ve daha sonu bizle biten cümleler kurmamızı

-mızı

-bizi

-bir

yani diyorum ki mutlu ediyor
yanlış anlıyor olman bile beni